Het is weer zover …

door Prachtige Pjotr

“Weer een blog!”.

Ja, inderdaad. Hier ben ik dan. Wij, bloggers, slaan u ermee om uw oren, nietwaar?

Wie grasduint op de oneindige golven van het internet, komt menige blogger tegen die denkt dat de evenaar door zijn gat loopt. Mijn pretentie is dan ook allerminst “de beste” te zijn in wat ik de komende tijd ga doen. Ik schrijf, omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik doe het ook graag. En ik vind het iets noodzakelijk.

Er zijn ook andere redenen waarom ik aan het bloggen sla. En die komt uit mijn opvatting van wat vrijheid is. Ik ben van mening dat die in essentie absoluut is, waar je ook geboren wordt. De maatschappelijke context bepaalt dan weer de mate waarin je die vrijheid kan uitoefenen, daar meer beperkt dan hier of omgekeerd. Sprekend is dan weer de gevatte opmerking die de Russische schrijver Joseph Brodsky maakte: ‘Ik kom uit de Sovjet-Unie. Ik weet dus wat censuur is. Maar veel erger is wat ik in Amerika zie. Erger dan censuur is dat geen boeken worden gelezen. Dan leren mensen de taal niet meer om hun ervaringen en hun emoties onder woorden te brengen’.

Mensen zijn uiteraard vrij om te kiezen die vrijheid op te geven, en voor velen is dit wellicht wenselijk. Ik laat de ‘Grootinquisiteur’ spreken, uit de magistrale roman De Broers Karamazov van Fjodor Dostojevski: ‘U komt met een vage belofte van vrijheid. Niets is ooit voor de mens en de menselijke samenleving zo onverdraaglijk geweest als juist de vrijheid! De mens zoekt met de meeste spoed degene aan wie hij die gave van de vrijheid kan overdragen’

U ziet, ik werk graag met citaten. Vaak zegt een enkel gevat citaat meer dan een paginalang discours.

 

Laat dit maar even verder sudderen.

 

Goed! Zo is het welletjes geweest.

Bij deze is mijn eerste blogpost een feit.

Advertenties