Het grijze gewaad van de Salcantay.

door Prachtige Pjotr

Salcantay, 10.45

Omhoog kronkelt ons pad en het begint vermoeiend te worden, maar de overwinningsdrang hunkert en met enkele gepaste stops bereikten we op 4.600 meter hoogte de bergpas! De zak met de laatste loodjes  werd alsmaar bijgevuld. Maar het deerde niet meer. Het zicht op de Salcantay is verbluffend. Na deze inspanning de berg beklimmen, daar ben ik nog niet klaar voor. Hoezeer dat verlangen ook in mij brandt. Wie weet, een volgende keer?

Aan de andere kant van de pas zien we reeds over de berghelling een sluimerende mist hangen  die de namiddag een mystiek cachet zou geven. Vreemd hoe een eenvormig grijs gewaad toch zo fascinerend kan zijn. Het lijkt of de Salcantay ons toedekt met een magisch schouwspel. Ik zie de mist als een entiteit, iets dat een eigen wil heeft en een sierlijke dans met ons voert. De mist leeft en vergezelt ons op het bergpad.

Het berglandschap transformeert nu naar iets heel anders, naar iets sacraals en tijdloos. Alsof ik een tempel betreed, een troonzaal van onbekende goden. Ik voelde iets zachtaardigs in deze intrigerende mistlaag rondwaren dat me gerust stelde. ‘I was so distinctly made aware of the presence of something kindred to me, even in scenes which we are accustomed to call wild and dreary, and also that the nearest of blood to me and humanest was not a person or villager, that I thought no place could ever be strange to me again’ (Henry David Thoreau, Walden).

 

03.08.2010, Perù

Advertenties