Culinaire contemplatie

door Prachtige Pjotr

Twee tafels rechts van ons zag ik een gezette vijftiger die alleen aan een tafel zat te eten. Hij had zijn servet uitgevouwen en in zijn kraag gestopt en at zijn maal gulzig op. Ribbetjes waren het. Het viel me op dat hij een ritueel ontwikkeld had. Telkens wanneer hij een ribbetje had opgepeuzeld likte hij zijn vingers af en krabde aan zijn neus. Het was een eigenaardige tic. Dan nam hij zijn glas en nam er een grote teug uit, waarna hij terug de ribbetjes begon aan te vallen. Zijn glas was vettig, maar dat leek hem niet te deren. Eigenlijk leek het of er voor hem geen omgeving bestond, alleen maar zijn maaltijd was er en dat was zijn centrum van de wereld. Het was voor hem een heilig moment en niemand leek hem daarin te kunnen storen. Ik vroeg me af hoe hij zou reageren mocht iemand bij hem aan tafel zitten. Zou hij die persoon gewoon negeren en verder eten? Of zou hij verweesd kijken naar de persoon die hem vergezelde en even het noorden kwijt zijn? Hoewel hem bezwaarlijk een contemplatief karakter toegedicht kon worden had hij iets weg van iemand die volledig opging in een ritueel. Wereld af, eetmodus aan. Zijn extatische roes deed me denken aan de blijdronken engeltjes van de statige trap die we daarnet bewonderden, waardoor hij hommage leek te brengen aan de dwaze vrolijkheid waar Café Centraal zo bekend om was.

 

Advertenties