De categorieën van de traditionele wereld

door Prachtige Pjotr

“De traditionele wereld kende het Goddelijke Koningschap. Ze kende het overgangsritueel – de Inwijding; de twee grote wegen van benadering – het heroïsche Handelen en de Beschouwing; de bemiddeling – de Rite en de Trouw; de grote steun: de traditionele Wet en de Kaste; het aardse symbool: het Rijk”.

Julius Evola (1898-1974) definiëerde in zijn magnvm opvs, Rivolta contro il mondo moderno,  twee ‘naturen’: de wereld van het zijn en de wereld van het worden, deze waren tegenpolen  en hadden een hiërarchische relatie tot elkaar. De natuur van het zijn bevatte de vastheid, orde en vorm. De natuur van het worden was de tegenpool ervan: het stelde wanorde, chaos en vormeloosheid voor. In zijn cultuurkritische wereldvisie, dat hij niet als een theorie beschouwde maar als een traditionele waarheid, vatte hij de ‘traditionele samenleving’ op als een ‘wereld van het zijn’ en de ‘moderne samenleving’ als een ‘wereld van het worden’. De verschillen tussen deze twee werelden wordt door Evola opgevat als een verschil tussen ruimte en tijd: “Moderne beschavingen verslinden de ruimte, traditionele beschavingen verslinden de tijd”. In de traditionele beschaving was er immers sprake van een periodieke heractualisering van een mythische of heilige tijd, die naast de profane tijd bestond.

Het wezen en het doel van traditionele beschavingen werd gevormd door de opname en zuivering van het menselijke in het niet-menselijke. De spiritualiteit ging voorbij leven en dood en voorbij het momentane. Het leven was met andere woorden niets waard, als het niet verbonden was met een bovenwereldse realiteit. Autoriteit, gezag en wet was ongeldig en illegitiem indien het niet ondergeschikt was aan de orde van het Zijn. Die orde werd gecategoriseerd in het Goddelijke Koningschap, de Inwijding, het heroïsche Handelen en de Beschouwing, de Rites en de Trouw, de traditionele Wet en de Kaste en ten slotte het Rijk.

 

Zie: Rivolta Contro Il Mondo Moderno, J. Evola.

 

Advertenties