Militaire tussenkomst in Libië: wanneer Kerst en Pasen samenvallen?

door Prachtige Pjotr

Libische oppositie wil geen militaire tussenkomst

Vanackere sluit internationale militaire interventie Libië niet uit

Minister van Buitenlandse Zaken Steven Vanackere (CD&V) sluit een internationaal militair ingrijpen in Libië niet uit. Daarvoor zou wel een sterk VN-mandaat nodig zijn, zegt hij op Radio 1. De Libische oppositie ziet zo’n militaire tussenkomst helemaal niet zitten.

‘We gaan eens kijken hoe we in de loop van de komende uren het regime zich nu gedraagt, als zij verstrakken en nog doorgaan met de repressie, dan acht ik dat inderdaad mogelijk dat de internationale gemeenschap kiest om een militaire interventie te doen’, zegt de CD&V-vicepremier.

Vanackere wijst er wel op dat zo’n militair ingrijpen niet vanzelfsprekend is. Er is immers ‘een heel concreet engagement van concrete landen’ nodig en de vraag dringt zich op wie er in dat geval bereid zou zijn om troepen te leveren, aldus de minister.

Libische oppositie

Hafiz Ghoga, woordvoerder van de Nationale Raad die zondag door de opstandelingen in de stad Benghazi werd opgericht, maakte duidelijk dat alle oproepen tot (humanitair of liberaal) interventionisme ‘hoogst onwelkom’ zijn. ‘De rest van Libië zal door het Libische volk bevrijd worden’, verzekerde hij.

Zelfs in de hoofdstad Tripoli, het laatste bolwerk van kolonel Moammar Kadhafi, zeggen de demonstranten geen steun nodig te hebben, zelfs niet van de naar de oppositie overgelopen militairen. Kadhafi wordt momenteel vooral verdedigd door buitenlandse huurlingen.

(Bron: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20110228_032&subsection=2)

Nu ben ik benieuwd waar dat gaat eindigen. Ten eerste lijkt het me niet eenvoudig om een militaire operatie op poten te stellen. Dat vergt véél planning en véél tijd, iets wat de Libische oppositie momenteel niet heeft. De vraag is wie daarvoor de troepen gaat lieveren. De VS zit met een imperial overstretch en Europa is tot dusver politiek te sterk verdeeld om een sterke troepenmacht naar Libië te sturen. En gezien de logge structuren van de EU zal dat ook nog niet voor morgen zijn. Bovendien kan de opstand gedaan zijn nog voor een eerste buitenlandse soldaat voeten aan de grond zet in Tripoli.

Bij een mogelijke inval van buitenlandse mogendheden, ook al is het onder een internationale banier, zullen de Libische belangen wellicht worden verdrongen door internationale belangen. Dan krijg je een figuur aan de macht dankzij de hulp van Washington, Londen, Tel Aviv of een ander regime. Onder het mom van democratie uiteraard. In Irak en Afghanistan is dat niet bepaald goed afgelopen. Gezien de tribale achtergrond behoort Libië als een sektatisch wespennest ook tot de mogelijkheden. De oppositie schaart zich nu achter de voormalige minister van justitie (Mustafa Abdel-Jalil) die als eerste deserteerde van het regime van Gaddafi, maar ik vraag me af of dat niet uit puur opportunisme was vanuit zijn kant. Ook generaal Ahmed el-Gatrani is overgelopen en wil de rebellen in Tripoli gaan helpen. Velen lopen over. Hoe sneller, hoe liever, wellicht. De laatsten die reageren zullen de eersten zijn die voor de volkstribunalen gesleept zullen worden. De eersten die weg waren, zullen zich tegen die tijd misschien genoeg ingedekt hebben. En zullen, wie weet, een zeteltje hebben aan de andere kant van het tribunaal en daar de politieke vruchten van plukken.

Afin, het is allemaal een erg precaire situatie in Libië, maar ik vrees dat een internationale interventie de Libiërs niet zo goed gaat uitkomen. Een universele regel geldt namelijk dat je een gegeven paard niet in de bek kijkt, dus de internationale bevrijdende bezetters (het ene volgt logisch na het andere: zie Irak/Afghanistan) zullen ook wel een resem eigen belangen behartigt zien worden door de nieuwe Libische regering. Ergo: een internationale bezettingsmacht werpt opnieuw die akelige ketting van het (neo-)kolonialisme rond Libië.

P.

Advertenties