“Et Dieu créa la femme”

door Prachtige Pjotr

Vandaag is het voor de honderd-en-eerste keer Wereldvrouwendag. De schone sekse wordt in de bloempjes gezet om verschillende redenen. Op deze site kun je de geschiedenis van deze feestdag lezen. Ik bekijk de feestdag op een andere manier dan de meeste mensen die vandaag wereldvrouwendag vieren. Natuurlijk is de emancipatie van de vrouw een goede zaak geweest[1], al heb ik heel wat bedenkingen bij het postmoderne feminisme tijdens de ‘tweede golf’. Een advocaat van de gelijkheid ben ik allerminst en ik heb soms een hekel aan schreeuwlelijke radicale feministen die de vrouw willen omvormen naar een man, maar dan met andere geslachtsorganen. Ik volg de mening van de Franse schrijver, politicus en filosoof Joseph de Maistre, die het volgende zei: ‘Een vrouw is enkel superieur als vrouw, maar van zodra zij een man poogt na te bootsen is ze niets anders dan een apin’. Hetzelfde geldt voor mannen ook trouwens, gewoon even de rollen omdraaien.

Om even verder te gaan, haal ik even een citaat aan van mijn vorige blogpost:

 

‘[Otto] Weininger opperde dat mannen en vrouwen zouden zich aangetrokken voelen tot elkaar, omdat ze op zichzelf onvoltooid zijn: zuivere mannen en zuivere vrouwen bestaan dus niet in zijn ogen. De ‘wet van de aantrekking’  dicteert dat zoiets enkel kan bestaan indien man en vrouw tesamen zijn’.

 

Dat is meer mijn ding: die gezamenlijke lotsverbintenis, die mannen en vrouwen naar elkaar drijft. Verschillen, soms kleine, soms essentiële, zijn een enorme bron van rijkdom bij momenten, maar op andere momenten dan weer een poel van onwetendheid. Ik hou van de vrouw en vind iets verschrikkelijks mystieks en wonderlijk om een vrouw bezig te zien. Een zekere vorm van latent gevaar misschien? Gruwelijke en langdurige oorlogen zijn gevoerd wegens vrouwen, zoals de mythische strijd om Troje. Niet om misogyn te doen, maar vrouwen zijn gevaarlijk in een mannenwereld[2]. Vaak wordt ‘macht’ als een vrouwelijk principe ingeschat, omdat mannen erdoor begeesterd zijn. Zolang iemand streeft naar macht, zal hij de macht niet bezitten of kunnen gebruiken maar wordt hij erdoor bezeten. Het doet een beetje denken aan Otto Weininger, die zegt dat de vrouw onderdrukt wordt door de man omdat hij zijn lusten niet kan bedwingen. Daardoor is de ‘vrouw de schuld van de man’. Maar ik geraak stilaan op hol. Het punt dat ik wil maken is dat er een heerlijk latent gevaar schuilt in vrouwen door de ogen van de man. Omgaan met een vrouw heeft soms iets  weg van een heilige queeste, vooral wanneer het om de verovering van een vrouw betreft. Geen wonder dat in sommige culturen de berg iets vrouwelijks is en de beklimming ervan een mannelijk-heroïsche zaak.

 

Om mijn liefde voor de vrouw, die ongenaakbare parel van het mensendom, te bezingen heb ik een aantal bejubelende citaten over de vrouw opgevist van de Zwitserse traditionalistische schrijver Frithjof Schuon:

 

Fundamentally, every love is a search for the Essence or the lost Paradise; the melancholy, gentle or violent, which often appears in poetic or musical eroticism bears witness to this nostalgia for a far-off Paradise and doubtless also to the evanescence of earthly dreams, of which the sweetness is, precisely, that of a Paradise which we no longer perceive, or which we do not yet perceive. [Esoterism as Principle and as Way, page 138]

Man stabilizes woman, woman vivifies man; furthermore, and quite obviously, man contains woman within himself, and vice versa, given that both are homo sapiens, man as such; and if we define the human being as pontifex, it goes without saying that this function includes woman, although she adds to it the mercurial character proper to her sex.(1)[Esoterism as Principle and as Way, page 139].

Man, in his lunar and receptive aspect, “withers away” without the woman-sun that infuses into the virile genius what it needs in order to blossom; inversely, man-sun confers on woman the light that permits her to realize her identity by prolonging the function of the sun. [Esoterism as Principle and as Way, page 139].

… the feminine body is far too perfect and spiritually too eloquent to be no more than a kind of transitory accident. [From the Divine to the Human, p. 91]

As symbols, the masculine body indicates a victory of the Spirit over chaos, and the feminine body, a deliverance of form by Essence; the first is like a magic sign which would subjugate the blind forces of the Universe, and the second like celestial music which would give back to fallen matter its paradisiac transparency, or which, to use the language of Taoism, would make trees flower beneath the snow. [Stations of Wisdom, p. 80].

P. 


[1] Denk maar aan de bevrijding van de vrouw uit het onderdrukkende moralistische keurslijf van de negentiende-eeuwse bourgeoisie.

[2] Niet meteen bedoeld op een patriarchale samenleving, maar wel op de mannelijke leefwereld die ook bestaat in matriarchale samenlevingen. Testosteron en oestrogeen hebben elk hun goede en kwalijke kanten.

Advertenties