نوروز!

door Prachtige Pjotr

Het is weer lentezonnewende! Volgens de Perzische zonnekalender is Nowruz een begin van het nieuwe jaar, waarbij de Dierengordel aan een nieuwe cyclus begint. De Ram neemt het over van de Vissen. Het licht keert terug en de duisternis wordt verbannen. In de oude Perzische mythologie werd dit fenomeen afgebeeld in de eeuwige strijd tussen de Stier (personificatie van de Aarde) en de Leeuw (personificatie van de Zon). Hun krachten zijn gelijklopend, maar wisselen elkaar af. Daarom heb ik even het onderstaande epistelletje geschreven:

 

“Het was de tijd van de lentezonnewende en beneden in de vallei was er een belangrijk feest aan de gang. We verzamelden ons op het Marsveld buiten het dorp, waar alle belangrijke festiviteiten plaats vonden. Daar zag ik hen. Koning Winter en Zonnekeizer beklommen hun paarden op een stralende lentedag. Gekleed in een vale bontmantel, omgeven met kilte en kaalheid stond de verschrikkelijke Winterkoning. Zijn donker paard brieste en de bodem verloor met iedere stap haar vruchtbaarheid. Donkere wolken pakten samen over zijn hoofd en een kille zucht van stilzwijgende smart bedroefde de aanwezige toeschouwers. De Zonnekeizer was daarentegen gekleed in keizerlijk paars, in een kostuum van verse bladeren en bloemen en vergezeld met een hemels aura. Zijn paard was vurig en straalde schitterend in alle glorie.

Rond dit ontzagwekkende gezelschap stonden duizenden toeschouwers, stil en sereen. Het leek of iemand een grootste toespraak ging geven, maar er stond geen spreekgestoelte. Het centrum van onze wereld bevond zich in het midden van het veld, waar de twee tegenstanders roerloos tegenover elkaar stonden. Een speld kon vallen, iedereen in de wereld zou het horen! O, wanneer zou de strijd losbarsten? En dan plots, als een plotse straal van licht in een donkere kerker flitste een bliksemschicht en sloeg toe in het midden van het veld. Dit was het startsein van de strijd tussen Winter en Zomer, tussen de Dood en het Leven, de Stier en de Leeuw. Beiden maken deel uit van het leven, maar er is een cyclus. Uit elke dood komt nieuw leven, dat echter vergaat en zo terug leven laat zegevieren. De lente is een zachte prelude op de zomer en het is aan de Zonnekeizer om dit keer zijn rechtmatige troon terug op te eisen van de weerzinwekkende Winterkoning. Wanneer zij elkaar nader betraden veranderden hun hele lijf in leden in twee schitterende krachtige lichtbundels die elkaar tegemoet traden. De hele lucht geraakte vervult van lichtstralen die tegen elkaar streden. Links en rechts zagen we nieuwe bomen ontspruiten maar elders zagen we helaas ook andere bomen afsterven. De strijd ging gelijk op. Wie zou er gewonnen hebben? Maar daar houdt het lichtspel al even snel op als het begonnen is. Een fel wit licht verblindde ons allen.

Slechts een ogenblik strijd en het lot van een seizoen is beslecht. Wie zal het zijn? De twee lichtbundels verzwakten van sterkte en kwamen terug tot de gedaante van waar zij eens kwamen. De metamorfose was terug beland tot zijn oorsprong. En toen zagen we de Zonnekeizer triomfantelijk en glorierijk stralen. De Winterkoning was onherkenbaar verminkt en zou terug naar zijn donker hol kruipen tot de Zomer zijn kracht, zoals de Zusters van het Lot het willen, zou tanen en de herfst de Wintertijd zou inleiden. Honend werd de Winterkoning het bos in gejaagd door een vrolijke en in extase greaakte bevolking en de Zomerkeizer werd vergezeld door zingende, joelende en met grote bronzen bellen klingelende jongens en meisjes. De eeuwige cyclus van de Licht en de Duisternis herhaalt zich weer en alles was goed en zuiver”.

 

P.

Advertenties