Schöne Zeit, Predatorzeit!

door Prachtige Pjotr

Gisteren ben ik nog eens op bezoek geweest bij een goeie vriendin van me in haar appartement. Haar vriend kwam binnen met het heuglijke nieuws dat Arnold Schwarzenegger president van Europa zou kunnen worden. Zijn adviseurs raden hem blijkbaar aan om zich kandidaat te stellen om als opvolger van Herman Van Rompuy furore te maken in Europa.

“Europa moet in de komende jaren op zoek naar een president met meer uitstraling, die de eenheid in Europa kan brengen,” zegt zijn voormalige kabinetschef Terry Tamminen. “De Fransen zullen geen Duitser willen en de Duitsers op hun beurt geen Italiaan. Als ze dan eens een Europeaan zouden kiezen die naar de Verenigde Staten is vertrokken en kan terugkeren om de George Washington of Thomas Jefferson van een nieuw en eengemaakt Europa te worden”. Aldus Knack.

Ik betwijfel dat Ah-nuld nog politieke ambities heeft. Hij wil opnieuw acteren. President van Amerika kan hij alvast niet worden want hij is niet geboren op Amerikaanse bodem. De man komt van Oostenrijk en is op jonge leeftijd naar California gegaan waar hij een aantal keer Mister Universe is geworden. Dat waren de seventies. Er bestaan legendarische foto’s van Ah-nuld met een joint en de man slikte anabolen van hier tot in Tokio. O tempora, o mores!

Long Tall Sally, she built sweet, she got everything,

that Uncle John need. Aw baby, I’m gonna have me some fun,

I’m gonna have me some fun, I’m gonna have me some fun.

Toen ik klein was zag ik eens een korte trailer van de eightiesfilm ‘Predator’. Wat me aansprak was het testosteron dat van het scherm spatte, de rollende spierenballen en de dreigende muziek die primitiviteit uitboezemde. Een echte eighties actiefilm die elke echte jongen en man aanspreekt. Ah-nuld met een sigaar, een stoere blik en buitenproportioneel wapen in de hand in een onverbiddelijke jungle waar elke stap wel eens de laatste kan zijn. Daar sluipt een genadeloos lelijk buitenaards wezen rond dat zijn prooien een voor een uitschakelt tussen de legendarische oneliners door. Geen voer voor slack-jawed faggots!

Het verhaal? Dutch (Ah-nuld) en zijn groep elitesoldaten krijgen de opdracht om drie presidentiële kabinetsministers te bevrijden van een guerillakamp ergens in Centraal-Amerika[1]. Hij krijgt hulp van CIA-agent Dillon, die eerder samenwerkte met Dutch. De mannen vinden al snel de gevilde lijken van andere soldaten, die eerder werden uitgestuurd om de gijzelaars te bevrijden. Aangekomen bij het guerillakamp, dat uiteraard brutaal wordt vernietigd, blijkt het verhaal van Dillon niet te kloppen. Het kamp moest vernietigd worden en er waren helemaal geen kabinetsministers. Ah-nuld is woedend.

Vanaf dan wordt het duidelijk dat er iets achter hen aanzit. En dat is de pracht van de film. Het duurt een tijdje voor de Predator in actie komt. De dreiging en de beklemmende omgeving is een constante, dus een wild in het rondschietende alien vanaf het begin van de film was niet nodig. Blijkbaar is de Predator een terugkerende gast in de jungle. Anna, een vrouw die de mannen vonden in het guerillakamp, spreekt over de jager die achter hen aanzit: ‘When I was little, we found a man. He looked like – like, butchered. The old woman in the village crossed themselves… and whispered crazy things, strange things. “El Diablo cazador de hombres.” Only in the hottest years this happens. And this year, it grows hot. We begin finding our men. We found them sometimes without their skins… and sometimes much, much worse. “El cazador trofeo de los hombres” means the demon who makes trophies of men’.

We hebben hem gisteren dan nog eens opgezet, ondanks het tegenpruttelen van de vriendin. De vriend was ontzettend blij dat hij ‘Predator’ nog eens kon zien. ‘We gaan maar een stukske zien!’, beloofden we. Uiteraard zagen we hem helemaal. En zoals het hoort bij het soort films dat je al duizenden keren hebt gezien, zeiden we iedere keer voor een legendarisch stukje kwam, ‘nu komt er iets zalig!’. Ah-nuld stelde ons niet teleur. De machtige bulderlach van pornoacteur en kandidaat-gouverneur voor Kentucky Sonny Landham, die Billy speelt, stemt ons tevreden wanneer hij moest lachen om een vettige ventenmop. De leergierige Predator nam de lach over, een toonbeeld van integratie. En kijk daar, Jesse Ventura! De man speelt Blain ‘I ain’t got no time to bleed’ en is nu een belangrijke politieke commentator en was de gouverneur van Minnesota. ‘Die film is gewoon af’ zei de vriend al glunderend, ‘er spelen Europese presidenten, porno-acteurs en belangrijke politieke commentatoren mee’. Wat een variatie!

Als je de film wil afbreken, is dat niet zo ontzettend moeilijk. Er zijn zaken die niet kloppen. Sommige beslissingen zijn onlogisch, er is weinig psychologische uitdieping van de personages en het doet allemaal wat gedateerd aan. Maar een muggenziftende kniesoor die daarop let. Ik kan ook wel eens de complexe art-housefilm appreciëren, maar een no-brainer als Predator kan ongelofelijk deugd doen. Hedendaagse actiefilms hebben meer finesse dan de spierbalrollende eightiesfilms, dat is waar. Vandaag is de actieheld een gebroken postmoderne complexiteit op zich, terwijl de actieheld uit de eighties een brok staal is. Onvermurwbaar, altijd een oneliner klaar en stoer. Hoewel Stallone in de eerste (en geweldige!) Rambofilm ook een meer gewaagd personage neer durft te zetten. Maar Predator kan je niet vergelijken met de Jason Bournefilms. Predator is het archetype van de ‘ventenfilm’. Alleen een rijke schare aan naakte vrouwenborsten ontbreken, maar zelfs dat kleine mankementje deert niet.

“This stuff will make you a god damned sexual Tyrannosaurus”

 

P.


[1] Weetje: de film werd in 1987 uitgebracht, toevallig toen het Iran-Contraschandaal bekend geraakte. Reagan financierde de Contrarebellen in Nicaragua tegen de Sandisten met geld van wapenverkoop aan Iran, dat in een hevige strijd verwikkeld geraakte met Irak, dat toevallig ook door de VS gesteund werd.

Advertenties