Madrid-Lima, 20.07.2010

door Prachtige Pjotr

20.07.2010, Madrid, 13.40

Leaving on a jetplane … naar Lima, Perú! Het weergaloze nummer van John Denver spookt rond in mijn hoofd, ik krijg het er niet uit! Maar in tegenstelling tot dit Amerikaanse heerschap laat ik niemand bedroefd achter, noch heb ik het gevoel al snel heimwee te krijgen. Momenteel hang ik in de lucht boven Spanje, dat land waar ik maar moeilijk een vat op kan krijgen. Geen wonder dat Don Quijote en Sancho Panza in de waan van het dolende ridderschap leefden toen zij hun avonturen beleefden. Vroeg opgestaan en weinig gegeten, maar dat deert niet. Ik ben helemaal klaar voor dit avontuur. Maandenlang aftellen tussen het thesisschrijven door, continu op Google Earth de te bezoeken plaatsen opgezocht en me mentaal en fysiek voorbereid op een reis die mij uit mijn sokken zal blazen. Beginnen met lopen, vaak stappen met de wandelschoenen om ze toch maar ingelopen te krijgen en véél lezen over het land waar ik naartoe ga. En dan nog eens de dag voor vertrek inpakken, wat geen sinecuur was. Wat neem ik immers mee? Ik ben nog nooit zover geweest en nog nooit heb ik zo een afwisselende reis gedaan. Uiteindelijk neem je als gevolg veel te veel mee. Better safe than sorry, zeker? Als ik ooit in mijn leven professor Barabas tegenkom en hij zegt tegen me dat ik slechts 1 moment mag uitkiezen waarheen ik mag terugreizen, dan is het dit moment wel. Ik sta voor de deur die naar het grote avontuur leidt en draai de klink verwachtingsvol om. Slechts vaag heb ik een idee wat ik de komende weken mag verwachten, maar ik hunker sterk naar het onverwachtse.

Tot nu toe klikt het goed met de groep, wat de reis op voorhand al half geslaagd. Een groepsreis kan in het water vallen wanneer de groep geen ‘klik’ heeft. Ik kan me inbeelden dat er groepen zijn vertrokken naar Peru waar het de eerste dag al ‘prijs’ was en de rest van de vakantie een domper krijgt door de onhebbelijkheid van mensen met een moeilijk karakter. Murphy is ons vandaag goedgezind! Iedereen brandt van verlangen naar 23 dagen Peru, het land waar eens de machtige Sapa Inca’s de kroon van Tawantinsuyu bekleedden. De reis wordt omschreven als een mysterie. Ik wil een deel van deze mystieke waas in mij op te nemen; in de voeten te treden van deze zonnekinderen en niet enkel door op cocabladeren te kauwen en de heilige chichadrank achterover te slaan.

Toen ik mijn thesis schreef ben ik in aanraking gekomen met interessante ideeën over reizen dankzij de reisverslagen van Ernest van der Hallen. Deze deden vragen in mij oprijzen. Wie ben ik, de man die deze reiservaring tegemoet gaat? Zeer zeker, ik ben een toerist die net als duizenden en miljoenen anderen naar een plaats gaat om zijn gewone bestaan te ontvluchten. Een unieke sneeuwvlok ben ik niet in dat opzicht. We zijn nakomelingen van de romantici en in elke reiziger schuilt er wel een al dan niet latente escapist. Maar in tegenstelling tot het gros van de toeristen is mijn reisdoel existentiëler van aard. Ik wil als ‘zwerver’ de verdwaasde toerist in mij uit de weg gaan. Ik weet maar al te goed dat dit niet 100% consequent nastreefbaar is. Ook ik wil het magische Machu Picchu ontdekken, in plaats van alleen maar het “onbedorvene” op te zoeken. Bestaat dat trouwens nog wel? Ik durf dat oude droombeeld in twijfel trekken. ‘Zwervers’ uit de 21ste eeuw moeten zich niet aan ijle dromen verhangen, maar ook het “platgetredene”, de tegenpool van het zogenaamde “onbedorvene”, durven betreden en beleven. Dit kan op een verinnerlijkte, eigen gemaakte manier waar de persoonlijke ervaring centraal staat. Zo worden deze plaatsen opnieuw ‘verwonderlijkt’. Is dit ook een ijdele droom, net als de zwerver die alleen het “onbedorvene” wil opzoeken? Er zit inderdaad een ambiguïteit in dit denken. Toch kunnen dromen meer zijn dan vage en ijdele gestalten: “All men dream, but not equally. Those who dream by night in the dusty recesses of their minds, wake in the day to find that it was vanity; but the dreamers of the day are dangerous men, for they may act their dream with open eyes, to make it possible”. (T.E. Lawrence)

P.

Advertenties