Kleine zwarte hippe fancy pancy praatdoos

door Prachtige Pjotr

Ik heb een semi-nieuwe fancy pancy praatdoos! Normaal gezien moet ik er niet veel van hebben, van dat soort hippe vogelarij. Ik neem al zes jaar mijn ouwe getrouwe Sagem V-55 mee en daar is niets mis mee. Of toch een beetje. Het ding is hopeloos verouderd: de camera trekt op geen kloten, de oplader sluit niet goed meer aan en ik kan met moeite een weinig hip uitziende webpagina openen die dan ook nog eens enorm traag laadt. Maar toch ben ik er aanhankelijk aan geworden. De vertrouwde trilfunctie, het robuust-bekraste scherm en de hippe rood-witte kleuren hebben me veel plezier verschaft tijdens mijn drukke telecommunicatiehandelingen. Het is immers mijn eerste praatdoos en is inmiddels zes jaar oud. Het ding viert een eerste communie, zowaar! Alleen heb ik het ding niet laten dopen. Dat zou toch van een uitzonderlijk decadent materialisme getuigen, nietwaar? De asceet in mij zou het niet aankunnen.

Afin, een verhaal van veel vijven en zessen, ‘ik en mijn praatdoos’. Nu heb ik een semi-nieuwe praatdoos in mijn bezit. Mijn oude praatdoos is op een welverdiend pensioen gestuurd, maar ik hou hem voorlopig in reserve. Want je weet nooit wat er met een semi-nieuwe praatdoos kan gebeuren. Het arme ding kan vallen en daar sta je dan. Mijn oude praatdoos komt van een sterk geslacht, het kan tegen een stootje. Ik heb het de afgelopen jaren véél laten vallen. Niet expres, mocht u me van huiselijk geweld willen beschuldigen. Maar nooit af hij een krimp. Dat moet je kunnen: meermaals uit elkaar spatten, terug opgelapt worden en werken zoals het moet. Ik weet niet of nieuwe praatdozen daar nog toe in staat zijn. Het primordiale survivalinstinct ontbreekt hen, volgens mijn a posteriori kennis.

 

De semi-nieuwe praatdoos komt van mijn broer, die zelf een nieuwe praatdoos heeft gekocht. Sony Ericsson, afgekort EsIe, is zijn voornaam. Het is een redelijk plat en slank ding, maar iets breder dan mijn vertrouwde Sagem. Het ding ziet er ook hipper uit, heeft een waardige camera met oneindig meer resolutie dan de oude Sagem en het toetsenbord is behoorlijk vernieuwend naar mijn standaarden. Ik kan er dus wat mee aan. Wat de achternaam van de praatdoos is, weet ik niet. Bij de oude Sagem stond het net onderaan het scherm: ‘My V-55’. Maar bij de EsIe zie ik alleen HD en ‘5.1 megapixel 1:2:6 f=3.5mm’ staan, netjes in de cirkel rond de cameralens. Nog een heerlijk niet-zo-oeroud mysterie om te ontrafelen! Dat belooft een wild avontuur te worden.

Toch gooi ik mijn oude praatdoos niet weg, zoals ik heb gezegd. Hij staat op de reservelijst, de eerste ooit. Want in tegenstelling tot broerlief en vele andere mensen in dit kleine getelecommuniceerd wereldje, heb ik nog nooit een praatdoos stuk gekregen. Dat is al de moeite. De Sagem is nog steeds in de running om een van de oudste praatdozen van het land te worden! Met de EsIe ben ik wel in het ‘fancy-pancy-isme’ beland: overal rond mij zie ik mensen bellen, SMS’en en hun leven verkwisten met dezelfde kleine hippe zwarte praatdoosjes als diegene die nu voor mij ligt.

A furore fancy-pancyissimus libera nos domine!

P.

Advertenties