“Heeft ons tijdperk een eigen stijl?”

door Prachtige Pjotr

“Does our age have its style too?”

“I think I’d be more inclined to say that the style of the Meiji era is still dying. But how would I know? To live in the midst of an era is to be oblivious to its style. You and I, you see, must be immersed in some style of living or other, but we’re like goldfish swimming around in a bowl without ever noticing it. Take yourself: yours is a world of feeling. You appear different from most people. And you yourself are quite sure that you have never allowed your personality to be compromised. However, there is absolutely no way of proving that. The testimony of your contemporaries has no value whatever. Who knows? It may just be that your world of feeling represents the style of this era in its purest form. But then again, there’s no way of knowing”.

MISHIMA, Yukio, Spring Snow, Vintage Books, Londen, 2000, 95-96.

Eerste editie 'Spring Snow'

Interessante gedachtegang. Mishima beschrijft de Tijd als een soort van ketting, waaraan ieder mens vast hangt. Een variant van de grot van Plato. Hoe kunnen we meester van onze Tijd zijn, wanneer we niet kunnen bepalen wat de essentie van onze Tijd is? We zijn kinderen van onze Tijd. Conformisten dansen mee op de fluïde kadans van trends, hypes en onnoembare verlangens. Non-conformisten vormen de noodzakelijke tegenstroom. Maar deze laatsten koppelen zich daardoor niet los van de “stijl” die de Tijd kenmerkt. De tegenstroom wordt eveneens gevangen door de Tijd, die tegenpolen aan elkaar bindt. Beiden zijn goudvissen, die, zich onbewust van de omvang van hun tijdperk, argeloos rondzwemmen in een visbokaal. Gevangen in een eigen wereld, zich druk makend over … ja, wat eigenlijk? Of is er toch een manier om zich “buiten de bokaal” te plaatsen? Een Aristoteliaanse observant? Kan iemand zich buiten de Tijd plaatsen? Dat is vertoeven op het domein van de speculatieve mystiek. Verraderlijk terrein, maar wie weet ook bijzonder vruchtbaar.

P.

Advertenties