Black Mountain en de ziel van vroeger tijden

door Prachtige Pjotr

Verklaar me gek, maar ik loop niet zo op met hedendaagse rockgroepen als Kings of Leon. Iedereen is er gek van, maar bibieke hier begrijpt de hele hetze niet. Zij ontbreken iets cruciaals, iets wat je enkel kan beschrijven als een “gevoel” of een “bezieling”. Als je het allemaal gaat terugbrengen naar de oorsprong van rock ’n roll, zou je misschien kunnen stellen dat er een “degeneratie” aan de gang is. Maar misschien is dat slechts de oude rot in mezelf die humeurig doet. Goede muziek is net als een goed boek of een goed lief: er zijn haast zeven miljard verschillende smaken anno 2011. Behalve misschien daar bij sommige Somalische fundamentalisten die alle muziek willen verbannen. Vaker wel dan niet is de zoektocht naar het Schone, het Ware en het Goede een niet-empirische en niet-rationele, maar totaal-mystieke ervaring. Een pelgrimstocht naar het walhalla van de Goede Smaak, langs gevaarlijke obstakels en verleidelijke sirenen.

Toch hebben sommige hedendaagse bands iets speciaals, waardoor de Vestaalse maagden terug het Heilige Vuur lijken te koesteren. Black Mountain is er een van. De stem van de zangeres doet me ongelofelijk hard denken aan Grace Slick van Jefferson Airplane. Het onderstaande nummer zou zo geschreven kunnen zijn in de golden sixties en gespeeld worden op Woodstock of, voor de avontuurlijken onder ons, Altamont. Geniet!

P.

Advertenties