Kinderverderf

door Prachtige Pjotr

In het idyllische Stockholm, hoofdstad van Zweden is er een alternatieve school opgericht. “Egalia” is de naam van de kleuterschool. Dit is allesbehalve een normale kleuterschool. Kleine kinderen worden er immers opgevoed in een zogenaamde “genderneutrale” omgeving. Wat houdt dit in? De speelpoppen zijn geslachtsloos, “hem” of “haar” wordt niet gehoord. Stereotiepe kinderverhalen met mooie prinsessen en heldhaftige prinsen worden uit de klas gebannen en in de plaats daarvan zijn er verhalen over homoseksuele ouders, transgenders en adoptiekinderen. Dat dus … aan kleuters.  ‘Wij geven de kinderen een fantastische kans om te zijn wie ze willen zijn’ luidt het bij een Zweedse leerkracht in de bewuste school. De genderverschillen worden opzijgeschoven en er wordt resoluut gekozen voor een soort androgyne benadering.

Of misschien dat niet. Want het androgyne ideaal, zoals dat in de pre-moderne alchemie wordt beschreven, is de benadering van totaliteit, de fusie van tegengestelden, de eenheid van Nietzsche’s Zelf, de verinnerlijkte mens, … Hermann Hesse speelde vaak met deze idealen in zijn romans, sterk beïnvloed door de psychoanalyse van C.G. Jung. Zo is het samenspel tussen Goldmund en Narziss een androgyn samenspel en ook het verhaal van Piktor, dat ik eerder op deze blog plaatste, past binnen dit ideaal. En ook de jonge radicale filosoof Otto Weininger sprak van een ontegensprekelijke aantrekkingskracht van Man en Vrouw, die hij beschouwde als twee metafysische essenties die op zich onvoltooid zijn. De seksestrijd die daaruit volgt, zou de motor van de evoluerende beschaving zijn. Niet cultuur, niet economie, niet politiek, niet de Grote Mannen, maar seksualiteit drijft ons verder naar de toekomst.

Wat de Zweedse “genderneutrale” kleuterschool wil bereiken is niet dat androgyne ideaal, dat een harmonieus samenspel is van twee elkaar verrijkende metafysische essenties. De “genderneutraliteit” herbergt iets gruwelijkers, barbaarser en onverbiddelijker. Het gaat hier om het rammen van post-moderne waanzin door de strot van kinderen, die leidt tot een niemand-zijn. Een soort Verlichtingstotalitarisme dat inderdaad de slogan “Liberté, Égalité, Fraternité, ou la Mort” hoog in het vaandel draagt. Sommige psychiaters vinden de kleuterschool pedagogisch onverantwoord. Karlien Dhondt, een Vlaamse kinderpsychiater verbonden aan de Universiteit van Gent, zou haar kinderen niet naar de school sturen omdat kinderen duidelijkheid nodig hebben. Dhondt voert onderzoek naar kinderen met geslachtsdysorfie, een geslachtsidentiteitsstoornis. Zij meent dat de school uitgaat van het standpunt dat elk kind een blanco blad is, een idee dat ontstond in de Verlichtingsperiode. Toch staat je geslacht vast: je bent een jongen of je bent een meisje.

Teveel nuances aanbrengen in de opvoeding van een kind zorgt ervoor dat het referentiekader geen duidelijkheid meer schept. Verwarring treedt snel op en op den duur weten kinderen niet meer wie ze zijn. Het is beter eerst rudimentaire fundamenten aan te brengen en van daaruit de meer complexe en ambigue details van het leven te ontdekken in plaats van meteen een duik te nemen in de immense zee van de onzekerheid.

En nu vraag ik me af welk stereotype ouder zijn kinderen naar die kleuterschool brengt.

P.

Advertenties