door Prachtige Pjotr

Ik geloof sterk in de stelling dat reizen een pelgrimage is. Je breekt net als de middeleeuwse pelgrim weg van je vertrouwde omgeving en gaat naar een bepaalde eindbestemming. Toch is de reisbestemming niet altijd even belangrijk. Vaak is de reis op zich belangrijker, omdat het je eigen karakter versterkt en aanscherpt. Je ontdekt nieuwe dingen, proeft van vreemde kusten en ervaart eigenaardigheden die je niet meteen kan plaatsen. In essentie doe je aan bewustzijnsverruiming. Augustinus zei dat de wereld een boek is en wie niet reist, slechts een pagina leest. Wellicht te pas en te onpas geciteerd door duizenden mensen, maar willens nillens een treffende uitspraak.

Morgen vertrek ik naar California, VS. Een staat met extremen, waarschuwt mijn reisgids me. Ik kan het me zo al inbeelden. Californication en sterke tegenculturen, een huwelijk van het progressieve en het conservatieve, gouden stranden en koele oerwouden, siliconenborsten en bruine beren: het komt er allemaal voor. Toen ik klein was had ik de neiging de VS te mythologiseren. Je zette de TV aan als kind en kijkt naar tientallen verschillende televisieseries die stuk voor stuk uit dat land aan de overkant van de Grote Plas komen. Mooie vrouwen, slechte mannen, gillende gitaarsolo’s en de onvermijdelijke lachbanden hebben me als kind altijd al gefascineerd. “Is het daar echt zo?”, vroeg ik me af. “Worden nerds altijd ‘gedoopt’ in wc’s om hun lunchgeld en zijn alle cheerleaders hete truffels?”. San Francisco leerde ik kennen door Full House: typische huisjes en de Golden Gatebrug. Op latere leeftijd leerde ik het gelukkig kennen via de prachtfilm Vertigo van Alfred Hitchcock. En daar kom ik weer een stukje van die pelgrimfilosofie tegen: twee mensen, een privédetective en een prachtige vrouw, die zich bezighouden met … “wandering about”. Rondzwerven. Zomaar de ene straat in en de andere uit. San Francisco lijkt inderdaad de plek te zijn om dat te doen.

Nu ga ik die richting uit en ben ik benieuwd wat er van die mythevorming is overgebleven. Zal het meevallen? Zal het tegenvallen? Word ik aangenaam verrast? Vanaf ik mijn politieke wereldbeschouwing begon te ontwikkelen, heb ik een afkeer ontwikkeld van het Amerikaanse buitenlandse beleid. De Amerikaanse hegemonie heeft lelijk huisgehouden in zowat iedere uithoek van de wereld sinds de Tweede Wereldoorlog. En in de eigen achtertuin, Latijns-Amerika, gebeurde dit al veel langer. Toch is het fout een bevolking negatief te beoordelen op basis van hun regering. Ook al is de VS een democratie, vaak is het slechts de vrijheid te kiezen voor je eigen onderdrukkers.

Het is een kinderdroom die uitkomt, naar dat vreemde land te gaan. En het voelt vreemd aan. Aangenaam-vreemd. Alle papieren zijn in orde en liggen klaar, de rugzakken zijn geladen en ik zit nu na te denken of ik niets vergeten ben. Morgen rond dit uur zit ik te vliegen boven de Atlantische Oceaan. Luxepelgrim anno 2011. Een echte zou met de kano gegaan zijn. Of nog beter: te voet over de ijskappen van de Noordpool. Maar het deert me niet. Ik ga het bulderende leven tegemoet, duik in het ongekende en word telkenmale herboren.  En wie weet kom ik mezelf nog tegen.

En nu een streepje muziek: de soundtrack van Vertigo!

P.

Advertenties