De tijger berijden

door Prachtige Pjotr

“Carrièretijger”. Een virtueel Hollands beestje dat je aan je eerste job zal helpen, zo blijkt. Leren solliciteren is een vervloekte bezigheid voor zij die aan dit ritueel begonnen zijn. De schone studentenjaren zijn voorbij, het is tijd om op onze eigen poten te staan. Geen frisse pinten meer om tien uur ’s morgens, terwijl je een kaartje legt met een paar vrienden en je afvraagt of je zo meteen nog naar de les gaat of toch maar eens voor die blauwe Rochefort gaat en na enkele glazen meer heerlijk-dronken gaat verwonderen over het mysterie van de kosmos. In deze dronken roes denk je dat je alles hebt ontrafeld, maar de tijd dringt. De eindtijd van dit korte Gouden Tijdperk komt sneller dichterbij. “Het is mijn Lot”. Hierna volgt in snelheidstempo de onvermijdelijke stap van rebellerende jeugd naar een kortgehouden kleinburger met een kersverse lobotomie, een net tuintje, een proper huisje en een kuis vrouwtje, drachtig van een koddig kind of twee. Het totale, weerzinwekkende einde van de vrijheid, die je misschien niet genoeg hebt weten te koesteren. De schuld lijkt verpletterend te zijn; onherroepelijk lijk je te weinig van die vrijheid geproefd te hebben en nu doemen die ketens van het werkleven op. Een verkwanselde kans, verspild geluk. Het verwoest je innerlijk. De hand van de Dood. Fortuna verlaat deze contreien.

Nee, nee, ik doe het niet, ik laat me niet sollen door zulk een soort defaitisme. Die frisse pinten gaan niet lopen en ik ga nog vele mooie uren beleven met het doorgronden van het Grote Mysterie van het Al. Het leven gaat door. En daarbij komt die Hollandse tijger misschien wel van pas. “Wie de tijger berijdt, kan zelf niet door hem worden aangevallen”, zo luidt een oud oosters gezegde. Het is de enige manier om de grote verwoestingen van Kali Yuga te overleven. En dan is het wachten tot die tijger bijgestuurd kan worden, tot hij uiteindelijk neervalt. Het innerlijke leven begint nu écht.

P.

Advertenties