“Een schitterende, angstaanjagende oersensatie!”

door Prachtige Pjotr

Wat zou ik me nog kunnen herinneren over deze uitstap naar de grenzen van Italië? Winterbossen, skiën, de grootse witte panorama’s die we van op de pieken zagen, de hardvochtigheid van twaalf graden onder nul onder een stralende ochtendzon. En toch was geen van deze dingen iets speciaals.

Ik herinner me veeleer de ervaring van het Resiameer in de nacht. Geloof het of niet, maar we bouwden daar een kleine nachtclub. In een huis dat op een klooster leek, gebouwd door nobele Franse vluchtelingen op het einde van de 17de eeuw, vond iemand van ons een grammofoon en als bij wonder de jazzplaten van Wunder-Bar. Het probleem van wat ’s nachts te doen was dus opgelost.

Iemand stak een groot vuur aan. In plaats van wijn te drinken dronken we rum en kirsch. We dansten, en wanneer we dronken waren begonnen we over dingen te discussiëren. Dan gingen we naar buiten voor een wandeling in de nacht die onder de min tweeëntwintig graden dook.

Iemand kwam op het idee om naar het meer te gaan. We bevinden ons in het midden van de nacht. Probeer een immense vlakte van zwart kristal in te beelden, zo gepolijst als een spiegel, die mijlenver uitstrekt: dit is hoe een bevrozen meer eruit ziet. De besneeuwde pieken aan twee zijden van de vallei en een ongelofelijke sterrenhemel worden gereflecteerd in deze vlakte met een magnetische schoonheid; het voelt aan of we gevangen zijn tussen een dubbele luchtspiegeling of een dubbele doorzichtigheid. Probeer, indien mogelijk, in te beelden hoe het moet voelen om naar het midden van het meer te gaan zonder schaatsen, om door de noordelijke wind aangevallen te worden, en dit in een fysieke en spirituele staat van lucide intoxicatie, waarin alcohol, natuur en innerlijke exaltatie allemaal een rol spelen.

Wie dit niet ervaren heeft, weet ook niet waar het breken van het onderwaterijs allemaal om gaat. Door de snel dalende temperatuur gebeurt het dat tijdens de nacht de diepere ijslagen onder het water van het meer breken. Wanneer dat gebeurt, kan men een gebrul en luid lawaai op een angstaanjagende manier horen weerkaatsen over de gehele ijzige korst van het meer, die doorheen de vallei wordt gedragen als een krachtige echo. Dit vormt echter geen gevaar, omdat deze breuken het oppervlak niet bereiken. Door echter plotseling een gebrul te voelen die onder je voeten groeit met een luid gonzend lawaai, die dan door de berg als een echo weerklinkt, is het net of je de stem van de aarde zelf hoort. Alsof een afgrond zich onder je voeten opent. Dit is waarlijk een erg angstaanjagende ervaring die net als een aardbeving het bloed doet stollen. Het ontbrandt een gevoel van ontwaken van een schitterende en angstaanjagende oersensatie, die in de meest archaïsche uithoeken van onze aard sluimert.

De details van deze nacht zijn voorgoed in mijn geheugen ingebed: de ongelofelijke koude; de wonderlijke sterrennacht; de reflecterende, glinsterende sneeuw rondom ons; het gevoel van opwinding vermengd met een lucide spanning; een perfecte mentale balans; en het verschrikkelijke primitieve gevoel dat uit de diepte van het meer naar boven komt in de absolute stilte van de vallei. In deze omstandigheden is het mogelijk om zonder enige retorische overdrijving te spreken van een moment dat het gewone leven overstijgt.

Julius Evola in Meditazione delle vette (hier (link) te koop).

Advertenties