Tijd

door Prachtige Pjotr

Een profaan kabaal doorbrak het ochtendlijke gemijmer. Het was tijd. Wat is tijd? Regelmaat en chaos. Waar is de tijd? De tijd is hier. En daar. En ook daaronder. Of daarboven. En ernaast. Erop. Eronder. Een beetje verder weg. En er toch in het midden. Recht in het centrum van ons allen. Maar ook in de periferie. En ver daarbuiten. Vadertje Tijd marcheert ongenadig verder, maar toch kunnen we het vatten, het grijpen en triomfantelijk bestieren. Onze geest richt onze ervaringshonger en daardoor ook ons tijdsbesef. Vaak is dat een onbewust proces, aangedreven door de omvangrijke werkingen van ons brein, maar soms gebeurt dat heel bewust, alsof je zelf de teugels van de vierspan zelf overneemt.

Wellicht beseffen we onze vat op de tijd niet goed genoeg. We hebben veel te vroeg aanvaard dat de tijd iets is dat met een afgestemd ritme op ons afkomt en wij daarnaar moeten leven, met de maat van de klok. Langzaam en dan weer vooruitsnellend naar het einde van ons gereglementeerde bestaan. En in dat tijdsrovende proces zijn wij vergeten dat wij het waren die onszelf een regime hebben opgelegd. Een regime dat alle gevoel verdoofde, ons een valse spiegel voorhield en ons beperkte in onze fantasie. Een opgelegd ritme, waar we geen controle over hebben omdat die buiten ons is ontstaan. De tijd, niet langer een bron van creatie, werd een instrument van meetbaarheid, een zielloos gegeven dat de maat van het leven aangaf. Het werd kwantiteit, waar het vroeger een bron van kwaliteit was.

Wat is er gebeurd? Wat hebben wij onszelf aangedaan? Is de maat van het leven niet het kloppende hart van de natuur, waar wij onze band mee verloren? Is de maat van het leven niet iets dat vertrekt binnen onszelf, vanuit onze eigen aard die we gaandeweg leren ontdekken terwijl we de obstakels van ons leven te lijf gaan, en we vallen en weer opstaan?

P.

Advertenties