Ganzenpas

door Prachtige Pjotr

Met schuifelende voeten hoorde ik ze aankomen achter mij. “Kom” zei een vrouwenstem,  ik schatte ze in haar tienerjaren, “over drie minuten vertrekt de trein!”. Het schuifelende geluid groeide sterker, terwijl ik in mijn ooghoek drie jonge grieten zag voorbijlopen. “Het is niet verder meer, hop hop!”. Vijf meter voor mij maakten ze een einde aan hun geschuifel en begonnen ze te snelwandelen, met een rare wandelpas die me deed denken aan een stel ganzen, dat al waggelend het station binnenliep. Ik vind het gek om te zien hoe sommige mensen zich voortbewegen om ergens snel te geraken. Al schuifelend lopen moet zowat een van de vermoeiendste manieren zijn om ergens te geraken. Als je ergens snel wil geraken hef je je voeten op, maak je lange passen en lijk je op een gazelle die met een gezwinde tred iemand geruisloos voorbijsnelt. Was het uit een vorm van sociale schaamte? Datzelfde mechanisme dat mensen aanzet tot een vreemde zelfmatiging? Iets dat de mens schuw maakt voor hevige inspanningen met bruuske bewegingen?

P.

Advertenties