Het grijze wonder

door Prachtige Pjotr

Aan de horizon doemt een dreigende muur van grijsheid op, die langzamerhand het Zonneland dreigt te overschaduwen. Verandering is op til. Het lijkt op een onheilspellend schemering bij klaarlichte dag; de oprukkende duisternis vindt in het overheersende licht van de Middagzon geen hindernis meer. Een huwelijk van twee extremen; welk vreemd gebroed zou dit voortbrengen? De zoet-brandende Zonnezweem op onze huid geeft een eigenaardige geur af, als een zwangere zomerlucht die de regenbui aankondigt die de langverwachte verfrissing brengt. Een laatste gouden schittering voor het grijze wolkendek ons zou overspoelen; alsof de Zon voor een laatste keer op de Bühne wil schitteren, voor het doek onherroepelijk valt. Een aanstormende mars van grijze eentonigheid treedt aan; geen detail of bekroning, de matige patronendrang wordt verbroken.

In patronen zag ik altijd een onnoemelijk groot gevaar. De vertrouwde consistentie ervan herinnerde me aan een minutieus geregeld leven. En dat werd altijd opgelegd. In essentie kan je twee kanten op: allereerst is er de willoze gewoontevorming. Dit is haast geen keuze, want die wordt door je omgeving voor jou gemaakt. Iedere handeling die je stelt valt binnen de burgerlijke verwachtingspatronen. Een andere mogelijkheid bestaat echter. En dat is de bewustwording dat je wordt geconditioneerd volgens een bepaald patroon. De keuzevrijheid is hier veel duidelijker. Je kan kiezen om met overtuiging voor die inbedding te kiezen, want zij biedt veiligheid en zekerheid. Maar je kan er ook uit losbreken. Rebellie, de zin voor avontuur en vrijheid. Een aristocratische keuze, want deze is niet voor iedereen weggelegd. Had ik niet voor dat laatste gekozen, stond ik nu niet verwonderd te kijken naar deze bevreemdende, maar toch hoogst alledaagse kleurschakering.

De grijze overrompeling dempt de levenskracht en wiegt een heel landschap in een diepe slaap. Daarmee vergeleken lijkt de gouden Zon een opdringerige verschijning, die zich overal opdringt en alles van betekenis wegcijfert om zichzelf ervoor in de plaats te zetten. Ben ik een kind van de nacht, dat hunkert naar duisternis en de aanwezigheid van Morpheus? Dat niet. Net zoals een sociale mens af en toe hunkert naar eenzaamheid, ben ik een aanbidder van de Zon die af en toe de schittering van de gouden gloed wil inruilen voor een slaperige grijsheid. Wisselvalligheid is een ontsnapping aan de gewoontevorming, aan de geroutineerde dwangmatigheid. Een manier om telkens aan nieuwe inbeddingen te ontsnappen waar zij ook opduiken, steeds het rauwe onbekende op te zoeken, ofschoon deze soms onaangenaam is, en de verwondering te vinden in iets waar niemand bij stilstaat.

P.

Advertenties