XXV

door Prachtige Pjotr

Peder Severin Kroyger (Zomeravond op het strand van Skagen)

Kijk, uiteindelijk is het maar een getal hoor. De leeftijd verglijdt geruisloos doorheen het jaar naar de volgende etape. Dan wordt er veel gekonkelfoesd over de getalsverandering, waarna het leeftijdsgetal weer een jaar lang roerloos blijft. En het is net tijdens die periode van roerloosheid dat er zoveel verandert, heel subtiel, zonder al te veel boe of ba van de omgeving. En toch stemt die jaarlijkse verandering tot zwaarmoedigheid. Je kan er niets aan doen.

Terugblikkend naar het verleden, lijk je als kind over magische gaven te beschikken. De zomers duren veel langer, de temperatuur ligt veel hoger en de onweders zijn brutaler dan ze in de werkelijkheid waren. Dat gevoel van mythische overdrijving lijkt op latere leeftijd weg te zijn, de tijd gaat almaar sneller en je bent alles sneller gewoon. Je veronachtzaamd die bijzondere gave om als kind de tijd op een magische manier te beleven en zelfs tot op een zekere mate te besturen. Je verliest de mythe.

En toch doet een avondlijke zomerfietstocht een mens out of the blue terugbelanden in de ongeschonden jaren van zijn jeugd. Terug naar de warme boezem van de mythe. De prikkelende geur van warme straatstenen, de allesomvattende schoonheid van een zonsondergang en het geluid van een passerende ijsventer maakt de ouder geworden nostalgicus bijzonder blij. Aangekomen op de plaats waar hij wil zijn, onder vrienden op een terras waar hij de eerste Duvel van de avond bestelt, zet hij zich neer en vraagt hij zich af hoe het plots komt dat momenten als deze eeuwig lijken te duren. En schrijlings weergalmt het in de stoffige uithoeken van zijn kranige schedel: “Ach, dat ik dit wonder moge meemaken!”.

P.

Advertenties