Herfstnevel

door Prachtige Pjotr

Ik hou van die melkwitte nevel die ontstaat tijdens de herfstschemering. Het mystificeert het hele landschap dat anders zo banaal overkomt. Het voegt als het ware een hele betekenislaag toe die je niet meteen weet te plaatsen. Het ontneemt contrast; maakt alles overvloedig diafaan; verzacht de grenzen. In erg dikke grauw-grijze nevel kan je je zo gedesoriënteerd wanen dat je uit je lood geslagen voelt. Her en der duiken schimmen op en toch, met de bezwerende dans van nevelslierten, voel je iets vertrouwds om je heen sluipen. De onzichtbare oergeesten van het land die je aarzelend naderen met een subtiel gerinkel, verhuld in sterrenstof en de geur van mirre verspreidend, om dan plots als wind en rook te verdwijnen om niets dan geruisloze stilte en verweesdheid achter te laten. Soms meen ik te denken dat de kosmos zichzelf even ontsluiert in al deze verwarring, dat je het privilege hebt een kleine fractie te mogen “vatten” van het Grote Mysterie. Het grauw-grijs wordt fabelachtig zilver bij het besef dat je verloren moet lopen om iets te vinden.

P.

Advertenties