Ik was …

door Prachtige Pjotr

Ik was in Teheran vandaag!

Bakken op vier wielen, een bevallig klaroengeschal en minnespel van kleine aard in een middelgrote straat. Zeemzoet in de verlekkerde oren, gonzend van zalig ongeduld en woestgebroed. “Het gaat hier niet snel genoeg, laat ik mijn voorgangers zachtjes aanporren met mijn welluidende klakson” of “Welaan, hier kom ik chirurgisch-afgemeten met mijn welbestede karretje aan!”. Het voelde goed, dat geroezemoes weer eens te beleven. De primordiale automobiliteit in zijn natuurlijke habitat.

Ik was in Teheran vandaag …

De ene was nog niet klaar en daar kwam de andere. Iemand zoefde voorbij om de hele groepssessie nog eens te begroeten met een majesteitelijke vinger omhoog. Die primus inter pares van alle vingers. Ach, heerlijke stad die dit mag beleven! Teheran, stad van mijn dromen. Stinkend geronk, daar wat gebonk en spuw nog eens wat roet in mijn grijswaardig gezicht. Een doodsmaskertje van lieftallige aard. Want ik ben uw oerchaos toch wel waard.

Was ik wel in Teheran vandaag?

Want het was allemaal zo snel gedaan. Het voelde zo vals, inauthentiek. Nee. Dat was het niet. Echt echt echt echt niet; verre van; das ganz Andere. Veel te braaf, op het kleinburgerlijke afgemeten. Spuuglelijkaards. Ik miste het macabere gemillimeter, de je m’en foutistische onachtzaamheid voor vermaledijde zwakkelingen en de damnatio memoriae van iedere verkeersregel die er bestaat. Ik wil het Primitieve.

Braaf … maar al te braaf. Snotapen.

P.

Advertenties