Acedia

door Prachtige Pjotr

Ik weet dat ik niet weet. Soms wacht ik op iets, en na lang wachten besluit ik het dan niet te doen. Ik weet niet waarom ik dat niet doe, en daarna komt dan het besef dat ik het beter wel had gedaan. Dat is de lelijkheid van het leven in zijn ranzigste vorm: de acedia, de verlamming die zich meester van je maakt en je onmacht genadeloos in je gezicht durft te etaleren. En het is gek dat het helemaal anders is onder bepaalde voorwaarden. Losgemaakt van mijn eigen ketens, weg van de vertrouwde netwerkbakens en alles wat me zekerheid kan bieden, daar voel ik me een koning te rijk. Daar kan ik alles doen wat ik wil, zonder me zorgen te maken over plotse verlammingen die mijn bestaan met betekenisloosheid besmeuren. Dan existeer ik en weet het essentiële aan te raken. Er leeft in mij een enorme lust tot avontuur die ik in mijn dagelijkse bestaan slechts op sporadische momenten mag ervaren. In die maalstroom van de dagelijkse ratrace heerst de zijnsverlamming. Ach, soms wens ik een doldriest Karamazovbestaan. Maar dan doe ik het niet wanneer ik het kan. Waarom is het dagelijkse zo verlammend?

P.

Advertenties