26

door Prachtige Pjotr

Het is vaak op verjaardagen dat je stilstaat bij de toestand van je entropie. De wanorde die tot de onvermijdelijke lichamelijke en mentale aftakeling zorgt komt almaar dichterbij en je beseft iedere keer dat je weer eens minder tijd hebt om iets zinvols en waardevols uit het leven te halen. Een getal zegt natuurlijk niets over een mens. Absoluut niets. En toch is onze maatschappij gericht op kwantiteit, dat is een grondstroom waaraan we moeilijk kunnen ontsnappen. Bedankt, meneer Descartes. Dat gegeven voelt aan als verpletterend, want het benadrukt de onomkeerbaarheid van ons tijdelijke bestaan. We hebben de neiging alles te reduceren tot wat rekenbaar is. In zekere zin is dat handig gebleken in dagelijkse omgang, maar om de ware volheid van het leven te appreciëren heb je toch meer nodig dan enkel een berekenende gedachte. De grote tragedie is dat ons geen tijd vergund wordt om hierbij stil te staan. Toch blijven we in de grond metafysische wezens, zoekend naar iets wat ons, al is het maar even, naar een tijdloze toestand kan brengen. Dus wat leren we ieder jaar bij? Veel. En veel ook niet, omdat we beseffen dat er nog veel is dat we niet begrijpen. De kans bestaat dat we het op het einde van ons leven niet eens begrijpen. We offeren onze jeugd op om dieper te graven in het levensmysterie, maar we worden er maar niet wijzer uit. Hoe meer we erover ontdekken, hoe groter haar wonder en raadselachtigheid. Maar … is het leven daarom een wereldomspannend drama?

P.

Advertenties