Bach, baby!

door Prachtige Pjotr

Bon, ’t zou er wellicht over zijn te beweren dat de muziek bergaf gegaan is sinds Bach. Ik geloof ook niet in een absolute scheiding tussen “Hoogcultuur” en “Laagcultuur”, waarbij het ene het andere redundant maakt. Ik denk dat beiden de keerzijden zijn van eenzelfde dionysische medaille. Muziek verheft de geest en versterkt het gemoed; zonder zou het leven ondraaglijk zijn. En toch is de muziek van Bach van zo’n merkwaardige kwaliteit dat ik het niet vergelijken kan met de broeierige blues van een John Lee Hooker.

Als ik muziek op een neoplatoonse manier mag indelen behoort Bach tot de hoogste hemelsferen terwijl John Lee Hooker in lagere regionen vertoeft. Hoofd en onderbuik. Dat maakt John Lee Hooker echter niet overbodig, omdat zijn muzikale genialiteit net in de eenvoud ligt. ’t Klinkt cheesy, maar muziek heeft zijn gepaste momenten. Misschien dat ik na de geniale Cantate 82 van Bach zin heb in de ranzige thrash Deströyer 666? Zo’n muzikaal diverse smaak kan alleen maar als analogie van de menselijke ambiguïteit gelden. Ik schuw een klinische, kille vorm van purisme, want waarom zouden rauwe kracht en uiterste verfijning elkaar noodzakelijk hoeven uit te sluiten?

P.

Advertenties