Personae

door Prachtige Pjotr

Merkwaardig hoe gezichten verschijnen die verraden hoe ze er later gaan uit zien. Je ziet in de prille groeven van de neus, de eigenaardige kentering van de mond en de terugdeinzende haarlijnen een voorafschaduwing van de oude dag. Oude gezichten hebben een markant karakter, maar wat dan met die gezichten die een lange schemerperiode kennen voordat ze hun definitieve karakter bekleden? Wat dan met de tocht die een gezicht onderneemt naar een rijpere tijd?

Het verouderen wordt pas werkelijk wanneer je zelf in de spiegel kijkt. Ik kan me voorstellen dat je je eigen gezicht pas ziet veranderen wanneer je uit de vanzelfsprekendheid van je eigen bestaan treed: door je iedere dag in de spiegel te zien ben je het minst van iedereen vatbaar voor de veranderingen in je eigen gezicht. Maar soms treedt dan een hapering op in je zelfperceptie: daar sta je dan plots met het besef dat je een jaar ouder bent geworden, dat het kinderachtige is verdwenen of dat de jeugd zelf dreigt te verdwijnen. In The Portrait of an Artist as a Young Man van James Joyce merkte ik het begrip arrestation op: onderbroken worden; een stille mijmering.

And life slips by like a field mouse/Not shaking the grass (Ezra Pound)

P.

Advertenties