Snobisme

door Prachtige Pjotr

Sine nobilitate. Snob. Het is een term die in de negentiende eeuw door de adel in het leven is geroepen om  de nouveau riches op een smadelijke toon te categoriseren. Bij mij heeft het begrip, net als bij velen, daarom een bittere nasmaak. Pseudo-verfijndheid, hoog-van-den-toren-blazen, parmantig schapendom. Willen, maar niet kunnen. Hipsters. Onlangs las ik in DS Weekend echter een artikel over snobisme waar ik mezelf voor een deel herkende. Iedereen heeft een snob in zich, maar wil dat niet snel toegeven. Het gaat om een soort nichevorming waarmee die persoon zich wil profileren.

Misschien eens voorbij die negatieve term kijken, niet? Waarin zoek ik verfijning? Onderweg naar het werk besloot ik dat het voor mij literatuur moet zijn. Slechte films kijken is niet zo erg, je verschijt daar hoogstens twee uur mee.

Opm.: Oké, tijd is misschien het kostbaarste wat je hebt, maar dat besef moet je overvallen. De routineuze tijd wordt hierdoor doorbroken en geeft de mogelijkheid tot een merkwaardige tijdsreflectie en -ervaring. Dat moet Ernst Jünger vast hebben gevoeld toen hij in de Kaukasische aantekeningen op Nieuwjaarsdag het volgende beschreef: “De kleine alledaagse bezigheden op deze eerste dag van het jaar verricht je met meer liefde – wassen, scheren, ontbijten en de aantekeningen in het dagboek: symbolische handelingen die je celebreert.”

Bon. Literatuur, dus.

Een slecht boek lezen kan meerdere dagen verknallen. Ik heb me daarom toegelegd op de grote klassiekers, dagboeken en briefwisselingen van bekende en minder bekende denkers die mij boeiend lijken, schandaalwerken of werken die vandaag amper nog aandacht krijgen. Slechts zelden betrap ik mezelf op het lezen van een boek in het “populaire genre”, wat dat ook moge zijn. Het is gek dat ik dit niet specifiek kan afbakenen, maar ik maak mezelf wijs dat ik het intuïtief kan aanwijzen. Faut le faire.

Populariteit schrikt mij af, maar dat is weer relatief. Een dode schrijver die 50 jaar geleden stierf en wiens oeuvre opnieuw wordt uitgegeven met de nodige bombarie, wel … die kan in mij wel eens een nieuwe lezer vinden, tezamen met duizenden andere geïnteresseerden. Sheeple. Jezelf buiten de kritische massa plaatsen is onmogelijk. Dwangmatig de populariteit mijden getuigt in mijn ogen daarom van een bijzonder naïeve myopie, een vorm van blindheid die, juist, ja, vooral bij snobs voorkomt.

Ben ik een geletterde snob? Ja en nee. Soms wel, soms niet. Ik dans mee op de golven, maar zwem er even gaarne tegenin.

Franky my dear, I don’t give a damn.

P.

Advertenties