Mulisch: “Wat ze begrepen, was de liefde waarmee hij het uitlegde”

door Prachtige Pjotr

Ook wat de liefde betreft, liet hij de dingen komen zoals ze kwamen. Elke paar maanden wisselden de meisjes, die op zijn doorgezakte bank gingen zitten, meestal met opgetrokken knieën, – waarna hij voor de zoveelste keer de werking van een sextant moest uitleggen. Maar dat verveelde hem nooit. Op een of andere manier was hij betoverd door die schitterende koperen instrumenten met hun spiegeltjes en de schaalverdeling en kleine kijker, die in hun vorm de nachtelijke aarde en de sterren vasthielden. Vaak begrepen zij het niet; maar wat zij altijd begrepen, was de liefde waarmee hij het uitlegde, en die dus ook hun een beetje gold. Soms bleef de bank een paar weken leeg, wat hem niet al te zeer stoorde: de kroeg in gaan om iemand op te pikken, was zijn stijl niet.

Harry Mulisch, De aanslag

Zelfs de saaiste onderwerpen brengt een toehoorder in vervoering wanneer de boodschapper zijn kunde met passie en liefde overbrengt. Sommige romans of theaterstukken zijn ook van die aard: niet zozeer het verhaal dat interessant is, maar wel de manier waarop de auteur met de taal omgaat. Soms maakt het helemaal niet uit als de personages niet doorgroeien in de roman, omdat de auteur in hen een ideaal vehikel ziet om zijn ideeën op papier te zetten. Misschien belangrijker dan de groei van een romanpersonage is de groei van de lezer. Wanneer ik geconfronteerd wordt met grote ideeën, voel ik de aarde beven.

P.

Advertenties