Parsifal

door Prachtige Pjotr

Parsifal … ik moet denken aan een groots bouwwerk, dat in het laatste schemerlicht voor zijn nachtelijke ondergang een gouden schijn afwerpt op de wereld, alsof de laatste seconden op de bühne nog eenmaal zijn volle glorie tonen. Na de opvoering gezien te hebben in de Vlaamse Opera, staat dit in mijn geheugen gegrift als een van de meest indrukwekkende muzikale ervaringen. Mond open, geen woord valt nog uit te stoten en kippenvel raast over het lijf. Muziek maakt het onzegbare verstaanbaar, vervoert de mens in een universum dat meer betekenislagen lijkt te hebben dan hij aanvankelijk dacht. Geen wonder dat Nietzsche de muzikale Dionysos aanvoerde als voorvechter van de levenswil.

Het is gek te bedenken dat er amuzikale mensen bestaan op de wereld, die helemaal niet vervoerd geraken door de roes van zulke machtige tonen. Zijn zij de mensen die de dansenden uitlachen omdat zij de muziek niet kunnen horen? Of wordt die amuzikaliteit aangewakkerd door de platgedraaide standaardmuziek op de gemiddelde radiozender? Zijn zij wezenloos aan het ronddwalen in een muzikale woestenij? Iedere avond probeer ik mij die perfide tonen van mij af te schudden, maar morgen zijn ze daar weer …

Ik duik verder mijn boek in, gedragen door de onvergetelijke leitmotieven van dit prachtige stuk:

 

P.

Advertenties