Canetti: Peter Kien barricadeert zich tegen de aarde

door Prachtige Pjotr

Door het vensterglas kon hij de gesteldheid van het weer waarnemen, dat hier kalmer en stiller bleek dan het in werkelijkheid was. Mat blauw betekende: de zon schijnt, maar niet op mij. Even mat grijs: het gaat regenen, maar niet op mij. Een zacht geruis kondigde vallende druppels aan. Vanuit de verte was hij er zich van bewust, ze beroerden hem niet. Hij wist alleen: de zon schijnt, er drijven wolken over, er valt regen. Het was als had hij zich tegen de aarde gebarricadeerd, tegen alle betrekkingen met het uitsluitend stoffelijke, als had hij tegen al het slechts planetaire een kluis gebouwd, een zo reusachtige kluis dat hij groot genoeg was voor het weinige dat aan de aarde meer dan alleen aarde en meer dan alleen stof is, waartoe het leven uiteindelijk weerkeert; het was als had hij hem goed afgesloten en met dit weinige gevuld. Het was genoeg zich via de kijkvensters van het nog steeds bestaan van bepaalde natuurwetten te overtuigen: de wisseling van dag en nacht, de wispelturige niet aflatende activiteit van het klimaat, de vloed van de tijd, – zo reisde men als vanzelf.

Elias Canetti, Het martyrium (origineel: Die Blendung, 1935)

Advertenties