Ivan Karamazov & de duivel II

door Prachtige Pjotr

Dostojevski

“Door een of andere voorbestemming van voor de aanvang der tijden, die ik nooit goed heb kunnen begrijpen, is het mijn lot geworden om te “ontkennen”, terwijl ik toch oprecht goed ben en ik in het geheel geen aanleg tot ontkenning heb. Nee, ga jij maar ontkennen, want zonder ontkenning geen kritiek, en een tijdschrift is niet compleet zonder “kritische rubriek”. Zonder kritiek is het een en al hosanna. Maar enkel hosanna, dat is te weinig voor het leven, dat hosanna moet eerst door het vuur van de twijfel zijn gegaan, enzovoort en zo verder. Ik bemoei me daar trouwens allemaal niet mee, ik heb de wereld niet geschapen, ik ben niet verantwoordelijk. Maar ze hebben een zondebok uitgekozen, hem gedwongen de kritische rubriek te vullen, met als resultaat het leven. Wij begrijpen deze komedie: ik eis bijvoorbeeld zonder omhaal dat ik word vernietigd. Nee, jij moet leven, zeggen ze, want zonder jou wordt het niets. Als alles op aarde koek en ei is, dan zou er niets meer gebeuren. Zonder jou zou er niets meer gebeuren, en gebeurtenissen zijn nodig. Zo doe ik mijn werk dus tegen heug en meug, opdat er iets gebeurt, en schep ik op bevel wanorde. De mensen nemen die hele komedie nog serieus ook, hoe slim ze ook zijn. Dat is hun tragedie.”

Advertenties