Thee zonder suiker

door Prachtige Pjotr

Ik moet er niets van hebben, thee zonder suiker. Warm water, met een lekker geurtje, maar toch maar warm water, zonder smaak. Echt niets meer. Toen ik onlangs in Marrakech kwam heb ik allicht te veel betaald voor theekruiden. Goed voor een aantal potten thee, maar voor de prijs die ik aan de malafide tulbandman betaalde kon ik er wellicht veel meer zetten. Deze kleine ergernis verdwijnt wanneer ik de thee opzet: de combinatie van kardemom, kaneel, steranijs en andere gedroogde kruiden geven een bijzonder aangename geur af. Net als Proust in de tijd wordt teruggeworpen bij het doppen van zijn madeleinekoekje in bloesemthee, waan ik me, wanneer ik de ogen sluit en de geur in mij opneem, terug in de medina van Marrakech. Souvenirs staan niet enkel in je kast, maar kunnen bij correct gebruik ook het ruimtetijdscontinuüm doorbreken. Probeer het eens!

Zonder suiker drink ik thee niet zo graag, ook al is de geur heerlijk. Toch probeer ik het eens, op meermaals aanraden van enkele theefascisten. Nu probeer ik meerdere kopjes van de thee en ik moet zeggen dat ik iets gewaar begin te worden. De aanwezigheid van “iets” in mijn mond, een aanvulling op de behaaglijke warmte in deze koude winterdagen. Ik “wals” de thee in mijn mond en probeer de verschillende smaaklagen eruit te krijgen, op dezelfde manier waarmee ik koffie, whisky of bier beter leer appreciëren. Vaag lukt het om een hint van kaneel te proeven, maar wellicht is dat gewoon mijn neus die als souffleur dient voor mijn smaakpapillen. Het is niet zozeer een smaak die mij bevalt, maar een sensatie die mijn tong tintelt.

De bitterheid van de groene thee begint op mij te werken, een soort verdoving die ik tracht te vergelijken met de eindeloze stromen cocathee die ik tot mij nam in Peru. Ik ben nog ver verwijderd van een thee-extase, maar als ik mijn ogen sluit en me richt op de bittere sensatie voel ik me een beetje thuis in de club van suikerloze theedrinkers. Allicht een charlatan, een parvenu. Een pseudo-lid, op een haar verwijderd van een eerloze defenestratie. Maar toch begin ik mensen te begrijpen die suikerloze thee drinken. Een beetje, dan toch. Want volgende keer smijt ik er gewoon opnieuw een klomp suiker in.

 

P.

Advertenties