Dierlijke of kunstzinnige wreedheid?

door Prachtige Pjotr

Uit ‘De Broers Karamazov’, gesprek tussen Ivan en Aljosja Karamazov:

Je hoort wel eens spreken van de “dierlijke” wreedheid van de mens, maar dat is verschrikkelijk onrechtvaardig en beledigend voor de dieren: een dier kan nooit zo wreed zijn als de mens, zo artistiek, zo kunstzinnig wreed. Een tijger bijt gewoon, verscheurt, want iets anders kan hij niet. Het zou niet in zijn kop opkomen om mensen een nachtlang aan hun oren aan een schutting te nagelen, ook al zou hij daartoe in staat zijn. Die Turken kennen overigens geen groter genot dan het martelen van kinderen, ze snijden ze met hun dolk uit de moederbuik, of ze gooien zuigelingen omhoog en vangen ze, voor de ogen van de moeders, op de punt van hun bajonet op. Voor de ogen van de moeders, dat is de grootste lol ervan. En er was nog een scène die me erg interesseerde. Stel je voor: een zuigeling op de armen van zijn van angst bevende moeder, rondom Turken die binnengedrongen waren. Die wilden eens een geintje uithalen: ze aaiden het kindje, ze lachten om het aan het lachen te maken, dat lukte, het kindje moest lachen. Op dat ogenblik richt een Turk van vier duim aftand een pistool op het gezichtje. Het jongetje lacht blij, strekt zijn armpjes uit om het pistool te pakken en opeens haalt de artiest de trekker over, recht in het gezichtje, en schiet zijn hoofdje aan pulp … Kunstzinnig, nietwaar? Overigens zegt men dat Turken erg van zoet houden.

Advertenties