Perzische nacht

door Prachtige Pjotr

De nacht is net gevallen en haar schoonheid treft mij als een hallucinatie. Ik hoor de tonen van een tar heen en weer zinderen in mijn hoofd, een Perzische meester speelt voor mij zijn extatisch repertoire, en ik probeer alle andere geluiden weg te filteren zodat het imaginaire geluid helemaal tot zijn uiting komt. Misschien moet je daarvoor wel in Iran geweest zijn, in die mateloos beschaafde cultuur met een voorliefde voor extatische poëzie en filosofisch dronkenschap, een volk dat zijn dichters nog kent en niet verlegen is om de kantjes ervan af te lopen. Nee, probeer het, met muziek die je ziel weet te beroeren, die zoals Shajarian me naar het Hasht Beheshtpaleis werpt in een ongenaakbaar Safavidisch Esfahan, daarmee een nostalgie verwekkend naar een tijd die ik niet meegemaakt kon hebben, maar waar ik intens naar verlang, die me zijdezacht-brutaal arresteert. Ik beloof je …

P.

Advertenties