Uit “Godenslaap” van Erwin Mortier

door Prachtige Pjotr

En toch moet ook in haar leven de tijd steeds minder homogeen geworden zijn naarmate ze ouder werd, met dagen die uitlopen als twijgen en hun inwendige verdubbelen; minuten waarin zich tientallen geschiedenissen samenballen, en evenveel ontknopingen of open eindes. Eeuwen zou het vergen, en meerdere universiteiten, om de gesprekken tussen mijn moeder en mij in mijn kinderjaren te kunnen begrijpen, om alle nuances en bijbetekenissen die erin vibreerden bloot te leggen, de veronderstellingen die achter de woorden schuilgingen, wat we verzwegen of voor vanzelfsprekend namen, en al die vluchtige essenties, de onuitgesproken angst, zorg, wrok en, waarom niet, liefde die als verstekelingen meereisden in de buik van de woorden die we elkaar toespeelden tijdens het werk.

Advertenties