Frances Ha (2013)

door Prachtige Pjotr

frances_ha2

Ik heb een zwak voor fijnzinnige kakelfilms, in het vakjargon wel eens gekend als “mumblecore”. Deze films zijn erg dialooggedreven en kenmerken zich door een naturalistische stijl: zelden voelen de dialogen aan als ingestudeerd en dat maakt de films erg levensecht, alsof je op café zit tussen de personages en je haast deelneemt aan de gesprekken die zich voor je ontwikkelen. De Before Trilogy (Before Sunset, Before Sunrise en Before Midnight) van David Linklater zijn hier schoolvoorbeelden van. Ik begrijp dat velen hier nerveus van worden: onzekere, hoogopgeleide twintigers en dertigers die met de nodige pretentie kunstzinnige dialogen voeren en lamenteren over het leven, terwijl ze toch een comfortabel leventje leiden. First world problems of eerder existentiële overpeinzingen van de moderne Westerse mens? Frances Ha is zo’n film die in 2012 uitkwam en werd geregisseerd door Noah Baumbach en door hem en zijn vriendin Greta Gerwig geschreven, tevens de actrice die met flair het hoofdpersonage Frances Ha speelt.

Frances Halliday, of Ha, is een 28-jarige danseres die met haar beste vriendin Sophie op een appartement in Brooklyn woont. Haar leventje in New York is een verhaal uit de duizend: huppelend van het ene feestje naar het andere, met de nodige uitdagingen timmerend aan haar carrière en een liefdesleven dat toch niet altijd je dat is. Frances legt zich er wat lacherig bij neer dat ze undateable is. Wanneer Sophie verhuist naar haar droombuurt Tribeca moet Frances wegens geldgebrek een andere slaapplaats zoeken en vind die bij Benji en Lev, twee, hoe raad je het, kunstzinnige vrienden – de ene beeldhouwt, de andere schrijft een script voor Gremlins 3 – die haar tijdelijk opnemen in hun flat. Haar relatie met Sophie geraakt in moeilijkheden door uiteenlopende levenswegen en gedurende lange tijd spreken ze niet meer met elkaar, terwijl ze bij de aanvang van de film zo onafscheidelijk waren. Ze maakt gebruik van haar nieuwe kredietkaart om naar Parijs te gaan, waardoor ze zichzelf in de schulden steekt en liegt haar beste vriendin Sophie, met wie ze zich dan toch verzoent, voor dat alles heel goed met haar gaat, hoewel ze niet genoeg geld heeft om bij te dragen in de huur en haar carrière in het slop geraakt. Uiteindelijk komt ze min of meer terug op het juiste pad terecht.

Voor de plot hoef je deze film niet te zien: er is geen bijzondere clou of verhaallijn die de film opmerkzaam maakt. Het gaat over een aaibare twintiger in een miljoenenstad die haar leven probeert te leiden zoals ze dat wil, maar daar niet altijd in slaagt. “I’m not a person yet” roept ze uit en daar raakt ze aan de kern van het twintiger zijn: ze heeft nog geen definitief en netjes afgebakend leven voor zich en al lijkt ze ambitie te koesteren om carrière te maken lijkt ze ook te genieten van dat onbestemde heen en weer zwalpen tussen feestjes, jobs om de eindjes aan elkaar te knopen en willekeurige vriendschappen te sluiten met mensen die ze gaandeweg ontmoet. Ze neemt het leven niet serieus en dat charmeert haar.

Als ik even héél kort door de bocht mag gaan kan ik deze film hipstercinema noemen omdat de setting daarvoor een binnenkopper is: feestvierende kunstzinnige twintigers in New York die het leven op een of andere manier proberen te trotseren. Als ik hier achter de hoek ga kijken op het Mechelse Plein loopt het vol met die types. Ik hoor er niet helemaal bij, maar mijn culturele smaak loopt er wel mee gelijk en met die mensen kan je interessante discussies voeren. De film is hoogst herkenbaar omdat het gaat over opgroeien en al kan je Frances bij momenten een tikje infantiel vinden, vergeef je dat haar omdat haar aanmodderen niet veel anders is dan hoe wij vaak door het leven gaan, ook al proberen wij dat maar al te graag te maskeren door een perfect leventje te leiden op de sociale media.

P.

 

Advertenties