TEMPESTATIBVS MATVRESCO!

Stormend dansen rond een cirkel van vuur

Tag: Slapen

Over oude tangen, muggen en derwisjen

Godverdomme, wat was me dat? Soms hoef je maar even je ogen toe te doen om in de meest angstaanjagende fantasmagorieën te belanden. Het is ronduit beangstigend, hoewel er in die angst vaak een heel aantrekkelijk element verweven zit. Maar niet in dit bevreemdend tafereel. Nee, nee, niet nu, niet nu! Maar de keuze is niet aan mij.

Ik heb het niet met muggen, wie wel trouwens? Onbewust droom ik over manieren om hen te verschalken. En dan zie ik wat mijn bewustzijnsverpulverende brein aanbiedt als oplossing. De vrouwen zijn zowat in hun vijftiger jaren, hoewel ze er veel ouder uitzien. Zo van die perfecte jonge omaatjes uit een Amerikaanse Coca Cola-idylle. Ze dragen foute jaren ’80 joggingkostuums, zo van die fluoroze waarvan het geritsel de totale antipode is van het sensuele gewrijf van satijnen gewaden.

Hun rimpelvoeten zijn samengeperst in grijs-zilveren balerina’s, waar in je hun gelakte teenkaasnagels niet meer kan zien; de enkels met elkaar versmolten als Siamese tweelingen. Hun armen worden horizontaal gehouden, terwijl ze wild rondzwaaien in een perfecte 360 gradenboog, waardoor ze perfect binnen hun cirkel blijven. Het lijken wel derwisjen die dichter tot God willen komen en even geperfectioneerd zijn in hun draaikunst als een Zurkanehkampioen. Hun centrifugale kracht verspreidt een zurig aura die iedere mug weghoudt. Het enige wat je hoeft te doen is er in de buurt te staan en dan ben je “geraakt” door hun muggendodend aura.

Maar het ziet er zo angstaanjagend uit om er tussen te vertoeven. Hun extatische gezichten, waarvan de blikken op het oneindige zijn gericht, verraden een vervaarlijk onderliggend mechanisme. Een centripetale chaos die me dreigt mee te zuigen. Vermorzelende kaken; rondzwaaiende tanden die ontworteld zijn; een scharlakenrode dans van het Macabere. Ik die daar willoos deel van uitmaakt. De rondzwaaiende oudewijven moeten vast de chaotische maalstroom symboliseren, ja, dat is het! Een verouderlijkte seniliteit die me dreigt aan te tasten; ik als onderdeel van een slavencircus.

Wat is dat?

                Wat …

Nee!

O God …

… ze komen naderbij!

P.

Advertenties

Slapen in de winter is …

… wakker worden en het gevoel hebben dat je Tír na nÓg noodgedwongen moet verlaten voor het land der stervenden. Zo moet de Keltische held Ossian zich vast gevoeld hebben toen hij zijn geliefde Niamh verliet om terug te keren naar zijn thuisland. Het verlangen bestaat om de droomachtige atmosfeer te verlaten, als een gevoel om avontuur en gevaar; die stoutmoedige trots bezit de winterslaper. Hij is geen nachtdier, maar een dagdier. En toch is dat gelukzalige gevoel van de bedstee een aanlokkelijk iets. Een bekoorlijke, zachte, stille slaap. In een zoetige warmte, waar de droomwereld hem streelt en verleidt tot een hernieuwde duik in een fantasiewereld.

P.

Pjotr en zijn tijdelijke “verdroming”

Iedere keer wanneer ik weet wat ik gedroomd heb en de droomwereld verlaat, beland ik in een bijzonder verwarrende schemerzone. Zo heb ik het altijd al ervaren; hoe het met u gesteld is weet ik niet. Het is een toestand van tijdelijke “verdroming”. Het maakt niet uit of ik beangstigende, vrolijke of nietszeggende dromen heb gehad, en of het surrealisme de grenzen van het onmogelijke tartte. Vlak na het ontwaken uit zulke dromen bevind ik me niet in de werkelijke wereld, maar in een schemerwereld. Een andere dimensie. Ik weet niet hoe het komt, maar er lijkt altijd een subtiele substantie aanwezig te zijn die niet van de echte wereld afkomstig is. Het is een geur die me prikkelt, een smaak van een in mijn dromen verorberde maaltijd en altijd dat gevoel, dat ene onheimelijke gevoel, dat ik terug ben van een lange, lange reis en ik me in een kamer bevind die me wel bekend overkomt, maar me ook vreemd en zelfs bedreigend aandoet. Een illusie die me gevangen wil houden. Vandaag overkomt me dat laatste gevoel; niet de tast, noch de smaak of de geur vertelt me iets, maar een moeilijk over te brengen bewustzijnstoestand. En dan, onverwacht, verdwijnen deze vreemde gedachten. Het besef waar en wie ik ben komt me glashelder voor de geest.

P.

Treingepeins

Treingepeins 03.04.2011

Schommelende dreunen in slaapwekkende zacht-wiegende  kinderwagens

Steeds voortdenderend, langs ranziggele afstandsplaatjes en felle praalzucht

We tellen af, langs schalkse regenboogpaadjes. ’t Aanzicht vervaagt weder

Verder dreunt de trein, naar de baarmoeder van alle twijfel. Sans doute.

P.